آهنگ های پیشنهادی

اثری دیگر در این ساعت از وبسایت ماهور موزیک متن آهنگ خاص و بسیار زیبای ماه ماه انتشار یافته از امین بانی

امین بانی – ماه ماه

(بیشتر…)

14 آگوست 2019 35 views ادامه و دانلود

پروفسور میچیو کاکو، فیزیک‌دان نظری مشهور که نظریه رشته او بسیار معروف است، گفته که تا قبل از سال دوهزاروصد بدون تردید ما حیات هوشمند فرازمینی را خواهیم یافت.البته او مدعی شده، این موجودات هوشمند فرازمینی از دیرباز از وجود انسان ها در زمین مطلع هستند و از نظر آنها ما چیزی مانند حیوانات جنگل هستیم. مطمئنا آنها هیچ علاقه ای به ما نخواهند داشت و ما اهمیتی برایشان نداریم، زیرا ما چیزی نداریم که بتوانیم به آنها ارائه کنیم. آنها میلیون سال از نظر تکنولوژی و ابعاد دیگر از ما جلوتر هستند. دکتر کاکو که در یکی از جلسات پرسش و پاسخ سایت reddit شرکت کرده بود در پاسخ به این سوال مهم که آیا ما تنها هستیم یا خیر، گفت هیچ شکی نیست که در کیهان موجودات هوشمند دیگری وجود دارند و ما تا قبل از سال دوهزاروصد با آنها ارتباط برقرار خواهیم کرد. ما با گوش کردن به سیگنال های رادیویی بالاخره موفق به یافتن شان خواهیم شد اما ارتباط برقرار کردن با آنها دشوار است زیرا آنها ممکن است صدها سال نوری یا بیشتر از ما دور باشند. ارتباطات رادیویی به ما کمک خواهد کرد تا زبان شان را رمزگشایی کنیم و از میزان پیشرفت شان در تکنولوژی آگاه شویم. میزان پیشرفت تکنولوژی بیگانگان هوشمند فرازمینی بر اساس میزان کارداشف تعیین می شود که سه نوع تمدن فرازمینی را شامل می شود.نوع یک، نوع دو و نوع سه، که هر کدام از این انواع بر اساس نوع استفاده از انرژی تعیین می شوند.ماهیت شان نیز می تواند توسعه طلبانه، تهاجمی یا دوستانه باشد. به عقیده دکتر کاکو این احتمال نیز وجود دارد که به یکباره در حیاط کاخ سفید فرود آمده و موجودیت شان را اعلام کنند اما از نظر من بسیار غیر محتمل است زیرا از نظر آنها ما چیزی مثل موجودات جنگل هستیم و ارزش ارتباط برقرار کردن نداریم. علاوه بر کاکو دانشمندان دیگر نیز در این زمینه اظهار نظر کرده اند برخی معتقدند که هزاروپانصد سال طول خواهد کشید تا بتوانیم آنها را پیدا کنیم.اما “ست شاستک” یکی از متخصصان پروژه گوش کردن فضا در مرکز Seti، معتقد است تا سال دوهزارو چهل تلسکوپ های ما نقاط بسیار زیادی از کیهان را اسکن کرده و کوچکترین سیگنال ها را دریافت خواهند کرد و اطمینان دارم تا آن زمان از وجود گونه ای از موجودات هوشمند مطلع خواهیم شد.به عقیده برخی آن لحظه ای بسیار هیجان انگیز خواهد بود که یکی از تلسکوپ های رادیویی سیگنالی را بیابد و صداهایی را از صدها هزار سال نوری دورتر بشنویم.آیا یک گفتگو را خواهیم شنید یا یک موسیقی؟ واقعا چیزی نمی توان گفت و در آنجا خواهد بود که قدم بعدی را باید برداریم و برای آنها پیغام ارسال کنیم. با وجود علاقه و اشتیاق زیاد برخی از دانشمندان برای کشف سیگنال از تمدنی دیگر در کیهان و ارتباط با آنها، برخی دانشمندان مانند استیون هاوکینگ شدیدا در این زمینه هشدار داده که بهیچوجه نباید به هرگونه پیغامی از طرف آنها پاسخ داد. اما دکتر کاکو معتقد است با وجودیکه ممکن است چنین سناریویی وجود داشته باشد اما من فکر می کنم آنها موجوداتی صلح طلب باشند زیرا میلیون ها سال وقت داشته اند تا به درجه ای از تکامل برسند که مسائلی مانند جنگ، نفرت خودخواهی،تبعیض، منفعت طلبی و…. را حل کرده باشند. البته ممکن است از یک نظر خطرناک باشند که ما در سر راه شان قرار بگیریم.انها ممکن است هیچ اهمیتی برای ما قائل نباشند اما چون در سر راه شان قرار گرفته ایم ممکن است برای ما خطرناک باشند. این مثل اینست که شما می خواهید در غاری که معدن طلایی دارد ساکن شده و شروع به حفاری نمایید از قضا، در آنجا چند خرس نیز زندگی می کنند شما هیچ دشمنی با خرس ها ندارید اما برای اینکه مزاحم تان نباشند مجبورید از شرشان خلاص شوید.

13 آگوست 2019 68 views ادامه و دانلود

 


سیاه‌چاله‌ای که می‌تواند عالم را قورت دهد

در هفته گذشته دانشمندان برای اولین بار توانستند با استفاده از آنالیز کامپیوتری یک سیاه‌چاله را به تصویر بکشند.تصویری که حسابی دنیا را تکان داده است. این سیاه‌چاله ۳ میلیون بار بزرگ‌تر از زمین بوده و ۵۵ میلیون سال نوری با ما فاصله دارد. درواقع یک دیسک سیاه دیده می‌شود که توسط یک حلقه طلایی احاطه‌شده و چیزی جز ذرات فوتون نیست که توسط جرم چرخشی از گاز پلاسما با گرمای فوق‌العاده منتشر می‌شود. این حلقه افق رویداد یک سیاه‌چاله را محاصره کرده که فراتر از آن نور نیز خورده شده و بنابراین قابل تصویرسازی نیست.
درواقع آنچه دیده می‌شود یک پردازش رایانه‌ای از خروجی ۸ تلسکوپ است که طی دو سال گردآوری‌شده است. آنچه به دست آمده، عکس به صورت یک بار شات نبوده، بلکه بیش از ۵۰۰۰ تریلیون بایت دیتا گردآوری و توسط سوپرکامپیوتر پردازش شده تا این تصویر به دست بیاید. به گفته کارشناسان عکس منتشرشده از سیاه‌چاله یک عکس Direct picture نیست ، بلکه از حواشی سیاه‌چاله گرفته‌شده و بعد مغز سیاه‌چاله به‌صورت تاریک با پردازش رایانه‌ای به تصویر درآمده و «سایه نگاری» شده است.
به دلیل اینکه سیاه‌چاله حتی نور را نیز درون خود می‌بلعد، نمی‌توان به‌طور مستقیم از آن عکس و فیلم گرفت. کاری که ۲۰۰ محقق در طول ۲ سال انجام دادند این بوده که۸ تلسکوپ را به‌صورت مجازی به‌عنوان یک ابر تلسکوپ تعریف کرده تا بتوانند تصویربرداری را انجام دهند. این ابر تلسکوپ از حواشی و زوایای مختلف عکس گرفته و سپس تصاویر مقایسه شده و یک تصویر خروجی و نهایی درست‌شده است که همان عکسی است که منتشرشده است.
{سیاه‌چاله ناحیه‌ای از فضا-زمان است که آثار گرانشی آن، چنان نیرومند است که هیچ‌چیز — حتی ذرات و تابش‌های الکترومغناطیسی مثل نور — نمی‌توانند از میدان گرانش آن بگریزد.نظریه نسبیت عام آلبرت اینشتین پیش‌بینی می‌کند که یک جرم به‌اندازه کافی فشرده‌شده، می‌تواند سبب تغییر شکل و خمیدگی فضا-زمان و تشکیل سیاه‌چاله شود. مرز این ناحیه از فضازمان که هیچ‌چیزی پس از عبور از آن نمی‌تواند به بیرون برگردد را افق رویداد می‌نامند.
صفت «سیاه» در نام سیاه‌چاله برگرفته از این واقعیت است که همه نوری که از افق رویداد آن می‌گذرد را به دام می‌اندازد که از این دیدگاه سیاه‌چاله رفتاری شبیه به جسم سیاه در ترمودینامیک دارد.
از سوی دیگر نیز، نظریه میدان‌های کوانتومی در فضازمان خمیده پیش‌بینی می‌کند که افق‌های رویداد نیز تابشی به نام تابش هاوکینگ گسیل می‌کنند که طیف آن همانند طیف جسم سیاهی است که دمای آن با جرمش نسبت وارونه دارد. میزان دما در مورد سیاه‌چاله‌های ستاره‌ای در حد چند میلیاردم کلوین است و ازاین‌رو ردیابی آن دشوار است.
اجسامی که به دلیل میدان گرانشی بسیار قوی اجازه گریز به نور نمی‌دهند برای اولین بار در سده ۱۸ (میلادی) توسط جان میچل و پیر سیمون لاپلاس موردتوجه قرار گرفتند. نخستین راه‌حل نوین نسبیت عام که درواقع ویژگی‌های یک سیاه‌چاله را توصیف می‌نمود در سال ۱۹۱۶ میلادی توسط کارل شوارتزشیلد کشف شد.هرچند که تعبیر آن به‌صورت ناحیه‌ای از فضا که هیچ‌چیز نمی‌تواند از آن بگریزد، تا چهار دهه بعد به‌خوبی درک نشد.
برای دوره‌ای طولانی این چالش مورد کنجکاوی ریاضیدانان بود تا اینکه در میانه دهه ۱۹۶۰، پژوهش‌های نظری نشان داد که سیاه‌چاله‌ها به‌راستی یکی از پیش‌بینی‌های ژنریک نسبیت عام هستند.
یافتن ستارگان نوترونی باعث شد تا وجود اجرام فشرده‌شده بر اثر رمبش گرانشی به‌عنوان یک واقعیت امکان‌پذیر فیزیکی موردعلاقه دانشمندان قرار گیرد.این‌گونه پنداشته می‌شود که سیاه‌چاله‌های ستاره‌ای در جریان فروپاشی ستاره‌های بزرگ در یک انفجار ابرنواختری در پایان چرخه زندگی‌شان به وجود می‌آیند.
جرم یک سیاه‌چاله پس از شکل‌گیری می‌تواند با دریافت جرم از پیرامونش افزایش یابد. با جذب ستارگان پیرامون و به هم پیوستن سیاه‌چاله‌های گوناگون، سیاه‌چاله‌های کلان جرم با جرمی میلیون‌ها برابر خورشید تشکیل می‌شوند. یک سیاه‌چاله به دلیل اینکه نوری از آن خارج نمی‌گردد نادیدنی است، اما می‌تواند بودن خود را از راه کنش و واکنش با ماده از پیرامون خود نشان دهد. از راه بررسی برهمکنش میان ستاره‌های دوتایی با همدم نامرئی‌شان، اخترشناسان نامزدهای احتمالی بسیاری برای سیاه‌چاله بودن در این منظومه‌ها شناسایی کرده‌اند.
این باور جمعی در میان دانشمندان رو به گسترش است که در مرکز بیشتر کهکشان‌ها یک سیاه‌چاله کلان‌جرم وجود دارد. برای نمونه، دستاوردهای ارزشمندی بازگوی این واقعیت است که در مرکز کهکشان راه شیری ما نیز یک سیاه‌چاله کلان جرم با جرمی بیش از چهار میلیون برابر جرم خورشید وجود دارد.}

13 آگوست 2019 66 views ادامه و دانلود
کتاب باستانی انوخ

کتاب باستانی انوخ

بخشی از کتاب باستانیانوخ” که مربوط به سقوط فرشتگان و ناظران از آسمان به زمین است…
کتاب انوخ، یکی از کتب باستانیست که منتسب به انوخ جد نوح میباشد اما باستان شناسان نگارش آن را به ۳۰۰ یا ۴۰۰ سال قبل از میلاد مسیح تخمین زده اند.
بخش اول کتاب انوخ به شرح فرو افتادن تعدادی از فرشتگان، که پدران نفیلیم بودند، میپردازد.
نفیلیم در کتاب مقدس به موجودات غول پیکری گفته می‌شود که از پیوند فرزندان خدا (الوهیم) با آدمیان به وجود آمدند

12 آگوست 2019 58 views ادامه و دانلود

جهان های موازی

زمانی که یک فیزیکدان شیئی را اندازه‌گیری می‌کند، دنیا به دو جهان مختلف تقسیم می‌شود تا با هر کدام از نتایج احتمالی آن مطابقت پیدا کند؛ بنابراین یک دانشمند در یک دنیا آن شی را بر حسب شکل موجی اندازه‌گیری می‌کند و همان فرد در جهانی دیگر آن شی را به عنوان ذره اندازه می‌گیرد. این نظریه همچنین توضیح می‌دهد که چطور یک ذره را می‌توان بیش از یک حالت اندازه گرفت.

اما تفسیر جهان‌های متعدد Everett می‌تواند کاربردهایی فراتر از سطح کوانتومی داشته باشد. اگر یک عمل بیش از یک نتیجه احتمالی داشته باشد، آنگاه (بر فرض آنکه تئوری این دانشمند صحیح باشد) زمانی که آن عمل رخ می‌دهد، دنیا به دو جهان تقسیم می‌شود و این مسئله زمانی که فردی تصمیم می‌گیرد کاری را انجام دهد نیز صدق خواهد کرد.

جهان موازی یا واقعیت جایگزین فرضیه‌ای در بارهٔ وجود واقعیت‌های جداگانه در کنار واقعیت کنونی است. گروه خاصی از جهان‌های موازی مولتی‌ورس نامیده می‌شود، اگرچه این اصطلاح نیز می‌تواند برای توصیف جهان‌های موازی که واقعیت را تشکیل می‌دهند مورد استفاده قرار گیرد. با وجود اینکه عبارت‌های جهان موازی و واقعیت جایگزین را می‌توان بیشتر جاها به جای هم به کار برد، گاهی اوقات واقعیت جایگزین به مفهوم ضمنی دیگری نیز اشاره دارد که حاکی از آن است که واقعیت بدیل دیگری از خود ماست. اصطلاح جهان‌های موازی عمومی‌تر است ومعنای ضمنی رابطه یا عدم رابطه با جهان خود ما را در برندارد. جهان‌هایی که در آن‌ها بسیاری از قوانین طبیعتمتفاوت هستند – برای مثال در آن هیچ محدودیت نسبیتی وجود ندارد و سرعت نور را می‌توان پشت سر گذاشت – را می‌توان در شمار جهان‌های موازی به حساب آورد ولی این‌ها واقعیت جایگزین نیستند. تعریف درست جهان‌های موازی در مکانیک کوانتومی به صورت «جهان‌هایی است که از یکدیگر تنها توسط یک رویداد کوانتومی جدا می‌شوند».

12 آگوست 2019 59 views ادامه و دانلود
رایش سوم عملیات یوفو

رایش سوم عملیات یوفو

نبرد نیروی دریایی آمریکا با بشقاب‌پرنده‌ها در منطقه‌ی قطب جنوب

بعد از سقوط اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱، «کا.گ.ب» پرونده‌های از پیش طبقه‌بندی شده را منتشر نمود. این پرونده‌ها مأموریت اسرارآمیز نیروی دریایی آمریکا به قطب جنوب را که توسط «آدمیرال برد» رهبری می‌شد روشن می‌ساخت.
یک مستند روسی که در سال ۲۰۰۶ تهیه شده بود و اینک به فارسی ترجمه شده است، برای اولین بار یک گزارش محرمانه‌ی شوروی در سال ۱۹۴۷ را که «جوزف استالین» در رابطه با مأموریت نیروی کاری ۶۸ به قطب جنوب فرمان تهیه‌ی این گزارش را داده بود علنی ساخت. گزارش اطلاعاتی که از جاسوسان شوروی مستقر در آمریکا گردآوری شده بود فاش می‌ساخت که نیروی دریایی آمریکا برای یافتن و نابود ساختن یک پایگاه مخفی نازی‌ها، یک گروه نظامی به قطب جنوب اعزام کرده بود. آنها در طول مسیر با یک بشقاب‌پرنده‌ی اسرارآمیز مواجه می‌شوند که به گروه نظامی حمله نموده و چندین کشتی و تعداد زیادی هواپیما را نابود می‌کند.

عملیات یوفو

این یک واقعیت تاریخی است که آلمان نازی منابع زیادی به کاوش قطب جنوب اختصاص داد، و با نخستین مأموریتش به قطب جنوب در تابستان ۱۹۳۸ و ۱۹۳۹ یک حضور پیش از جنگ در آنجا مستقر ساخت. بنا بر اظهارات «گرند آدمیرال دونیتز» در سال ۱۹۴۳، «ناوگان زیردریایی آلمان به ساختن یک دژ نفوذناپذیر در بخش دیگری از جهان افتخار می‌کند.»
تکنولوژی نابود کننده‌ای که در گزارش اطلاعاتی شوروی توسط بشقاب‌پرنده‌ها مورد استفاده قرار گرفته بود، چیزی نبود که توسط نازی‌های شکست خورده که مدت کوتاهی پیش از آن مجبور شدند به جنوب «آتلانتیک» عقب‌نشینی کنند به وجود آورده شده باشد. به نظر می‌رسد که بشقاب‌پرنده‌ها قصد نابود ساختن نیروی کاری ۶۸ را نداشتند، بلکه فقط می‌خواستند آنها را مجبور به بازگشت کنند. آیا بشقاب‌پرنده‌ها داشتند نازی‌های در حال عقب‌نشینی را محافظت می‌کردند و یا حضور خودشان را در قطب جنوب؟
مهم‌تر این که نیروی بشقاب‌پرنده به نیروی دریایی آمریکا تلفاتی سنگین وارد کرده بود و نیروی دریایی آمریکا قادر به رویارویی با آن نبود. اولین جنگ شناخته شده‌ی دنیا میان ارتش آمریکا و یک ناوگان ناشناخته از بشقاب‌پرنده‌ها که نزدیک قطب جنوب مستقر بود در سال ۱۹۴۷ به وقوع پیوست، و مردم دنیا هرگز تا این زمان پیرامون آن آگاهی نیافتند.

11 آگوست 2019 70 views ادامه و دانلود

پژوهش‌های جدید نشان می‌دهند بر خلاف آنچه تاکنون پنداشته می‌شد راه شیری، کهکشانی که ما در آن زندگی می کنیم، پیچ و تاب دارد و تخت نیست.

بررسی درخشان‌ترین ستاره‌های کهکشان راه شیری نشان می‌دهد که این ستا‌ره‌ها آنطور که در کتاب‌های درسی دانشگاهی و کتاب‌های پرفروش علمی تصویر می‌شود، در یک سطح تخت قرار ندارند.

اخترشناسان دانشگاه ورشو حدس می‌زنند که این پیچ و خم‌ها ممکن است به دلیل برهم‌کنش‌های قبلی کهکشان راه شیری با کهکشان‌های مجاور باشد.

این پژوهشگران نقشه سه بعدی کهکشان راه شیری را در نشریه ساینس منتشر کرده‌اند.

تصویر رایج کهکشان شیری صفحه تختی است که بر اساس مشاهده دو و نیم میلیون ستاره از حدود دو و نیم میلیارد ستاره این کهکشان شکل گرفته است.

دکتر دوروتا اسکورون پژوهشگر دانشگاه ورشو می‌گوید: “هنوز تا درک ساختار داخلی و تاریخ کهکشان راه شیری راه زیادی داریم که تا حدی به علت دشواری عظیمی است که برای اندازه‌گیری فاصله ستارگان مناطق حاشیه کهکشان راه شیری داریم.”

دکتر اسکورون و همکارانش برای اینکه تصویر دقیقی از کهکشان راه شیری به دست آورند فاصله بعضی ستاره‌های متغیر دلتای قیفاووسی (Cepheid) را که از نورانی‌ترین ستارگان راه شیری هستند اندازه گرفتند. این ستاره‌های عظیم و جوان اگر نه هزارها، صدها بار سوزان‌تر و روشن‌تر از خوشید ما هستند. این ستاره ها آنقدر درخشان هستند که حتی در لبه کهکشان راه شیری هم می‌توان آنها را مشاهده کرد. به علاوه، این ستارگان تپنده هستند و به فاصله منظم که مستقیما به درخشندگی آنها ربط دارد می تپند. این به پژوهشگران امکان داد با دقتی بیشتر فاصله این ستارگان را اندازه بگیرند.

بیشتر این ستاره ها در رصدخانه لاس کامپانیاس در شیلی شناسایی شدند و نتایج تحقیق باعث شگفتی اخترشناسان شدند.

پرژمک مروژ یکی از پژوهشگران می‌گوید: “نتایج ما نشان می‌دهند راه شیری تخت نیست و در فاصله دور از مرکز کهکشان پیچ و تاب خورده. این پیچ‌خوردگی ممکن است نتیجه برهم‌کنش کهکشان راه شیری باشد با کهکشان‌های اطراف، گاز بین کهکشانی یا ماده تاریک- ماده‌ای نامرئی در کهکشان‌ها که خیلی کم درباره‌اش می‌دانیم.”

این تحقیق با تحقیق دیگری در باره ستاره‌های متغیر همخوانی دارد که چند ماه پیش اخترشناسان دانشگاه مک‌گوایر استرالیا و آکادمی علوم چین در نشریه نیچر منتشر کردند.

11 آگوست 2019 60 views ادامه و دانلود

 اسرار تابوت عهد

زیارتگاه اسلامی قبه‌الصخره در اورشلیم که در بالای کوه معبد قرار دارد و روزگاری معبد شاه سلیمان جای داشت، آخرین مکان شناخته شده تابوت عهد است.
در سال ۱۹۸۱ گروه کوچکی از کارگران اسرائیلی مخفیانه زیر این مکان پرمناقشه را تونل زدند. «خاخام یهودا گتز» (Yehuda Getz) خاخام اعظم دیوار باختری مسئول این جستجوی ممنوع و فتنه‌جویانه بود. این کار اشکال بزرگی داشت چون اینجا مکان مقدس مسلمانها هم محسوب می‌شود و این افراد به شدت معتقد بودند که تابوت عهد در اینجا قرار دارد و چنین ریسک بزرگی را پذیرفته بودند تا موقعیت تابوت عهد را شناسایی کنند.
وقتی اعراب ساکن کوه، صداهایی را از آب‌انبار زیر کوه شنیدند مقابل گروه جستجو ایستادند و این موضوع به یک نبرد زیرزمینی بدل شد. پلیس هر دو طرف را از هم جدا کرد و دستور مهروموم دوباره تونل را صادر کرد. «خاخام یهودا گتز» تا آخرین روز عمر خود معتقد بود که تنها ۴۰ فوت با یافتن تابوت عهد فاصله داشته است.
اما آیا چنین ادعای متهورانه‌ای می‌تواند حقیقت داشته باشد؟ آیا ممکن است که تابوت، همچنان در همانجایی باشد که هزاران سال پیش بود؟ در مکانی که مقدس‌ترین معبد یهودیان به حساب می‌آید؟ یکی از مقدس‌ترین مکانهای روی زمین؟ از نظر تئوریسین‌های فضانوردان باستانی، این پاسخ می‌تواند کاملا مثبت باشد و برای اثبات آن، به گزارشاتی از اشیاء عجیبی اشاره دارند که در سالهای اخیر بر فراز کوه مشاهده شده است.
در سال ۲۰۱۱ یک پدیده خارق‌العاده یو.اف.او درست بالای «قبه الصخره» در اورشلیم اتفاق افتاد. خیلی‌ها آن را تقلبی میدانند. خیلی‌ها گفتند که این واقعی نبود. اما شاهدانی بودند که یک گوی نورانی را که از بالای کوه معبد پایین آمد دیدند که برای لحظاتی همانجا معلق ماند و ناگهان نور بزرگی جهید و دوباره بالا رفت. بعضی‌ها معتقدند که این یو.اف.او شاید تابوت عهد را که هنوز هم در اورشلیم هست، شارژ کرده باشد.
آیا این تنها یک تصادف است که برخورد با یو.اف.او درست بر بالای این مکان خاص مشاهده شده است؟ یا اینکه ممکن است طبق ایده نظریه‌پردازان فضانوردان باستانی این اولین سری از اتفاقات در رابطه با تابوت عهد است که در حقیقت کامل کننده پیشگویی‌های باستانی است؟

10 آگوست 2019 61 views ادامه و دانلود

 

در این نوشتار به بررسی ابعاد فنی یکی از مطرح‌‌ترین ایده‌‌های موجود در طراحی سکونتگاه‌‌های عظیم بشری در فضا یعنی استوانه‌‌ی اونیل خواهیم پرداخت.

استوانه‌‌ی اونیل (یا کلونی اونیل) یک طرح مفهومی برای سکونتگاهی فضایی است که اولین‌بار از سوی فیزیکدانی آمریکایی با نام جرالد کی.اونیل مطرح شد. او در کتابی با نام «مرز بالایی: کلونی بشری در فضا» که در سال ۱۹۷۶ میلادی منتشر شد، از ایده‌‌ی هیجان‌‌انگیز خود برای کلونی‌‌سازی در فضا پرده برداشت. او آینده‌‌ای را به تصویر کشید که در آن بشر می‌‌تواند در قرن بیست‌‌ویکم و با استفاده ازمواد اولیه‌ی استخراج‌‌شده از ماه و سیارک‌‌های سرگردان، شروع به ساخت انواعی از سکونتگاه‌‌های عظیم و معلق در دل فضا کند.

اما اساسا چرا اونیل می‌‌بایست به ایده‌ی ساخت چنین سکونتگاه‌‌هایی در فضا بیندیشد؟

استوانه اونیل / o'neill cylinders

جرارد اونیل

شاید بتوان گفت خاستگاه اصلی این ایده، ترس از آینده‌‌ی تاریکی بوده است که شاید این فیزیکدان و بسیاری از آینده‌‌پژوهان معاصر برای سیاره‌‌ی زمین متصور بوده‌‌اند. تهدیدهایی مانند افزایش جمعیت و کمبود منابع غذایی، جنگ‌‌های آخرالزمان، اقدامات مداخله‌‌جویانه‌‌ی بشر در طبیعت و حتی برخی خطرات طبیعی نظیر برخورد سیارک‌‌های عظیم یا بلعیده‌‌شدن زمین توسط خورشید همگی از جمله عواملی بوده‌‌اند که در طول زمان، موضوع مهاجرت نسل بشر را به فضا به‌عنوان ایده‌‌ای کاملا جدی مطرح کرده‌اند. دراین‌میان، برخی نظریه‌‌پردازان راه‌‌حل را در کلونی‌‌سازی سیاراتی دیگر مانند مریخ درنظرگرفته‌‌اند و برخی مانند اونیل (و اخیرا جف بزوس) از ایده‌‌ی ساخت سکونتگاه‌‌های مصنوعی معلق در فضا حمایت کرده‌‌اند.

تاریخچه‌‌ی ایده

می‌‌توان گفت اولین‌‌بار، ایده‌‌ی ساخت چنین سکونتگاهی از سوی دانشمندی آلمانی با نام هرمن اوبرث مطرح شد. اوبرث در کتابی با نام «مردم در فضا؛ پروژه‌‌های جدید موشک‌‌ها و سفر فضایی» در سال ۱۹۵۴، نوعی سکونتگاه استوانه‌‌ای عظیم را توصیف کرد که از آن برای انجام سفرهای فضایی استفاده می‌‌شده است.

دو دهه‌‌ بعد از این ماجرا، درحالی‌که اونیل مشغول تدریس فیزیک به دانشجویان مقطع کارشناسی در دانشگاه پرینستون بود، تکلیفی برای شاگردانش تعیین کرد و از آن‌‌ها خواست ایده‌‌های خود را درمورد نحوه‌‌ی طراحی ابرسازه‌‌هایی باقابلیت سکونت در فضا مطرح کنند. در میان این طرح‌‌ها، چند ایده به‌‌ چشم او خورد که از لحاظ ابعاد برای سکونت جوامع انسانی مناسب به‌‌نظر می‌‌رسیدند. درنتیجه‌‌ی این همفکری، اونیل بالاخره توانست به ایده‌‌ی ساخت ابرسازه‌‌ی استوانه‌‌ای‌شکل خود دست یابد و آن را در سپتامبر سال ۱۹۷۴ طی مقاله‌‌ای در مجله‌‌ی فیزیکز تودی به چاپ برساند.

در آن زمان، اونیل درحقیقت سه طرح اصلی برای سازه‌‌ی پیشنهادی خود مطرح کرد که هریک از آن‌‌ها با نام «جزیره» شناخته می‌‌شدند. جزیره‌‌ی یک، یک کره‌‌ی دوار با قطر ۵۱۲ متر بود که بنابر عقیده‌‌ی اونیل، مردم می‌‌توانستند روی خط استوای این کره سکونت داشته باشند. جزیره‌‌ی دو نیز ساختاری کروی با قطر ۱/۶ کیلومتر بود و نهایتا جزیره‌‌ی سه که با نام استوانه‌‌ی اونیل (مهم‌‌ترین ایده‌‌ی طراحی او) شناخته می‌‌شود، متشکل از دو استوانه‌‌ی مجزا با قطر ۸ کیلومتر و طول ۳۲ کیلومتر بود.

اصول طراحی

ساختار پیشنهادی اونیل متشکل از دو استوانه‌‌ی عظیم است که هر یک، قطری به‌‌اندازه‌‌ی ۸ کیلومتر و درازایی برابر با ۳۲ کیلومتر دارند. طراحی این ابرسازه به‌‌گونه‌‌ای است که هر دو استوانه تنها از یک سمت با کمک سیستم بلبرینگی مهار شده‌‌اند و از سمت دیگر کاملا آزاد هستند. برای ایجاد گرانش مصنوعی در فضای داخلی، نیاز است که استوانه‌‌ها حول محور طولی خود با سرعت مشخصی بچرخند؛ با این چرخش دائمی، می‌‌توان شرایطی مشابه با گرانش زمین را در سکونتگاه داخلی فراهم کرد. همچنین این دو استوانه‌‌ی غول‌‌پیکر باید در خلاف جهت یکدیگر بچرخند تا بتوان اثر ژیروسکوپی ناشی از چرخش هریک از استوانه‌‌ها را خنثی کرد؛ این سازوکار برای ثابت نگاه‌‌داشتن جهت‌‌گیری کل سازه رو به خورشید ضروری است.

استوانه اونیل / o

نمایی کامل از استوانه‌های اونیل

هر یک از این دو استوانه، از ۶ نوار هم‌‌اندازه تشکیل شده‌ است که در طول کل استوانه‌‌ها کشیده شده‌‌اند. از این تعداد، سه نوار درواقع پنجره‌‌های شفاف سقف سازه هستند و سه نوار دیگر، سطوح سکونت‌پذیر یا همان کف سازه را تشکیل خواهند داد. علاوه‌‌بر این، طرح اونیل شامل یک «حلقه‌‌ی کشاورزی» در فضای بیرونی نیز می‌‌شود که حدود ۳۲ کیلومتر قطر دارد و با سرعتی متفاوت از استوانه‌‌های اصلی می‌‌چرخد تا شرایط لازم را برای کشت‌‌ گیاهان فراهم کند. همچنین «ناحیه‌‌ی صنعتی» نیز در مرکز این سازه قرار خواهد گرفت که با دارا بودن سرعت خطی کمتر و درنتیجه‌‌ گرانش ضعیف‌‌تر، فضای کار را برای انجام پاره‌‌ای از فعالیت‌‌های سنگین صنعتی فراهم خواهد کرد.

تأمین مصالح

اونیل پیشنهاد کرد که برای صرفه‌‌جویی از هزینه‌‌های سرسام‌‌آور پرتاب راکت از سطح زمین، مصالح لازم برای ساخت تمامی این سازه‌‌ها از سطح ماه و سیارک‌‌ها استخراج شود و با کمک یک «پرتابگر جرم» به فضا پرتاب شوند. این پرتابگر نوعی وسیله برای ایجاد شتاب در پرتابه و شلیک آن به‌‌کمک نیروی الکترومغناطیسی در سرعت‌‌های بالا است که استفاده از آن در فضا می‌‌تواند جایگزین خوبی برای سامانه‌‌های موشکی رایج در زمین باشد.

استوانه اونیل / o

پرتابگر جرم؛ تجهیز جایگزین راکت برای پرتاب تجهیزات و مصالح موردنیاز سکونتگاه‌های فضایی

نحوه‌‌ی ایجاد گرانش

از مهم‌ترین چالش‌‌های پیش‌‌رو در طراحی چنین سکونتگاه‌‌هایی، نحوه‌‌ی ایجاد گرانش مصنوعی مناسب است. باتوجه به معادله‌‌ی شتاب به‌‌صورت a=v²/r و تعیین مقادیر a  و r به‌‌ترتیب برابر با ۹/۸۱ m/s2  و ۴ km، اونیل در طراحی خود پیشنهاد می‌‌کند که استوانه‌‌ها باید با سرعتی حدود ۲۸ دور در ساعت حول محور خود بچرخند تا ساکنین بتوانند در اثر نیروی گریز از مرکز ناشی از این چرخش، وضعیتی مشابه با گرانش در سطح زمین را تجربه کنند. چنین گردشی، سرعت زاویه‌‌ای ۲.۸ درجه در هر ثانیه ایجاد خواهد کرد.

کارشناسان بر این باورند که این میزان سرعت زاویه‌‌ای آن‌‌قدر زیاد نیست که ساکنین را دچار احساسات ناخوشایندی مانند علائم «بیماری حرکت» کند. بااین‌حال، افراد در چنین وضعیتی، هنگام چرخاندن سر خود در جهت چرخش سازه یا خلاف آن متوجه تفاوت‌‌هایی با شرایط زمین خواهند شد.

استوانه اونیل / o

برای ایجاد گرانش مصنوعی در سکونتگاه‌ها به گردش استوانه‌های اونیل با سرعتی حدود ۲۸ دور در ساعت نیاز خواهیم داشت

کنترل شرایط آب‌‌و‌‌هوایی

اتمسفر فضای داخلی استوانه‌‌ها مخلوطی از گازهای اکسیژن و نیتروژن با فشاری معادل با ۵۰ درصد فشار هوا در سطح دریا خواهد بود که البته میزان آن، مشکل چندانی برای تنفس ساکنین ایجاد نخواهد کرد. مزیت این فشار تقلیل‌‌یافته آن است که به‌‌خوبی توسط جداره‌‌های بیرونی استوانه قابل‌‌تحمل است. ضمن اینکه تراکم اتسمفر درونی درکنار وجود جداره‌‌ی شفاف سازه، مانع از رسیدن تشعشعات مضر کیهانی به اکوسیستم خواهد شد.

فشار هوا در سطح سکونتگاه اونیل نصف فشار هوا در سطح دریا است

درکنار تمامی این موارد، دانشمندان بر این باور هستند که حجم فضای داخلی استوانه‌‌ی اونیل اجازه ایجاد سیستم آب‌‌وهوایی اختصاصی را در سکونتگاه خواهد داد. اگر هنوز زندگی در چنین فضایی برایتان جذابیتی ندارد، باید بدانید که یکی از مهم‌ترین ویژگی‌‌های چنین سکونتگاه‌‌هایی، فراهم‌‌بودن امکان مهندسی آب‌‌وهوا است؛ دانشمندان می‌‌گویند با تغییر ترکیب اتمسفر درونی یا تنظیم میزان نور دریافتی به‌‌راحتی می‌‌توان شرایط جوی مختلفی را در سکونتگاه شبیه‌‌سازی کرد.

شبیه‌‌سازی شبانه‌‌روز

چنانچه چنین سازه‌‌ای به‌‌صورت دائم روبه خورشید قرار دهیم، دیری نخواهد پایید که درون آن درست مانند یک کوره داغ خواهد شد. برای پیشگیری از این مشکل، اونیل پیشنهاد می‌‌کند که آینه‌‌های بزرگی را به‌‌صورت لولایی پشت هریک از پنجره‌‌های عظیم سقف سازه نصب کنیم. بدین ترتیب برای شبیه‌‌سازی شب در سکونتگاه، آینه‌‌ها در حالتی عمودی قرار می‌‌گیرند و فضای بالای سر ساکنین، تنها نمایی از فضای تاریک و بی‌‌کران خواهد بود. برای القای حس طلوع آفتاب و آغاز روز، آینه‌‌ها تغییر زاویه می‌‌دهند و با انعکاس تدریجی نور خورشید به درون سازه، شرایط حرکت آرام خورشید را در پهنه‌‌ی  آسمان تداعی خواهند کرد.

O

اما نورگیر تعبیه‌‌شده در سقف سازه دارای ساختاری یکپارچه و شیشه‌‌ای نخواهند بود. این بخش متشکل از پنل‌‌های زیادی خواهد بود که با داشتن قاب آلومینیومی یا فولادی، فشار ناشی‌‌از جو درون سازه را به‌‌خوبی تحمل خواهد کرد. از لحاظ نظری این امکان وجود دارد که یکی از این پنل‌‌ها در اثر اصابت سیارک‌‌ها شکسته شود. چنین اتفاقی می‌‌تواند منجر به خروج مقادیری از گازهای اتمسفر شود؛ اما دانشمندان می‌گویند باتوجه به ابعاد بسیار بالای سکونتگاه، این موضوع چندان خطرساز نخواهد بود.

جهت‌‌گیری به‌سوی خورشید

بسیار مهم است که سکونتگاه فضایی (و آینه‌‌های مستقر روی آن) به‌صورت مؤثر رو به خورشید جهت‌‌دهی شود. این نکته برای تأمین نیاز روشنایی و انرژی موردنیاز ساکنین ضروری است. اونیل موفق شد روشی ابداع کند که طی آن می‌‌توان کل سازه را بدون کمک‌‌گرفتن از راکت، به‌‌صورت ۳۶۰ درجه‌‌ای چرخاند. او بنابر اصول ژیروسکوپی نشان داد که درصورت افزایش فاصله‌‌ی میان محور دو استوانه، کل مجموعه در یک جهت حرکت می‌‌کند و درصورت کاهش این فاصله، کل مجموعه در خلاف جهت حالت قبل حرکت خواهد کرد. از این سازوکار می‌‌توان برای تنظیم جهت‌‌گیری سیستم به‌‌سوی خورشید بهره برد.

طراحی‌های مشابه

چنبره‌ی استنفورد:

چنبره‌ی استنفورد (Stanford torus) یکی از دیگر طرح‌های سکونتگاه‌های فضایی بود که در سال ۱۹۷۵ از سوی دانشگاه استفورد براساس طرح ایستگاه فضایی چرخ دوار ارائه شد. این طراحی شامل یک ابرسازه‌ی ۱۰ میلیون تُنی است که ظرفیت اسکان ۱۰ الی ۱۴۰ هزار نفر را دارد. شکل ظاهری این سکونتگاه همان‌طور که از نام آن برمی‌آید، شبیه چنبره یا حلقه‌ی یک دونات با قطر تقریبی ۱/۸ کیلومتر است. این حلقه باسرعت چرخش یک دور در دقیقه خواهد توانست نیروی گریزازمرکز لازم برای ایجاد گرانشی با شدت ۰/۹g یا ۱g را تولید کند.

استوانه اونیل / o

چنبره استنفورد (Stanford torus)

تأمین نور در فضای داخلی این سکونتگاه توسط آرایه‌ای از آینه‌های ثابت انجام می‌شود. گفتنی است مطابق طراحی اصلی، چنبره‌ی اصلی به‌وسیله‌ی ۶ «پره»‌ی توخالی به هاب مرکزی متصل می‌شود که امکان تردد ساکنین را از سکونتگاه به مرکز نیز فراهم خواهد کرد. مشابه با طرح استوانه‌ی اونیل، هاب مرکزی چنبره‌ی استنفورد نیز دارای کمترین میزان گرانش است و ازاین‌رو فضایی مناسبی برای اتصال فضاپیماهای خارجی و انجام فعالیت‌های صنعتی سنگین خواهد بود.

فضای داخلی سکونتگاه چنبره‌ای با قطر ۱۳۰ متر است و ظاهری شبیه دره‌های نعل اسبی (U شکل) دارد که در افق با شیب ملایمی رو به بالا رفته است. تراکم جمعیت در آن‌ها کم و قابل‌مقایسه با بافت حومه‌ای شهرهای فعلی است و بخش‌های مجزایی برای انجام کشاورزی و ساخت‌وساز در آن درنظر گرفته شده است.

کره برنال / Bernal sphere

نمای داخلی از چنبره‌ی استنفورد

کره‌ی برنال، جزیره‌ی یک و جزیره‌ی دو:

کره‌ی برنال (Bernal sphere)، نوعی دیگر از سکونتگاه‌های فضایی است که اولین‌بار در سال ۱۹۲۹ ازسوی جان دسموند برنال پیشنهاد شد. ایده‌ی اصلی برنال برپایه‌ی  یک پوسته‌ی کروی توخالی و غیر دوار بود که قطر آن به ۱۶ کیلومتر می‌رسید و ظرفیت اسکان ۲۰ الی ۳۰ هزار نفر را در خود داشت. کره‌ی برنال درواقع خاستگاه ایده‌ی اونیل برای پیشنهاد جزیره‌ی یک و دو نیز بود.

کره‌ی برنال (Bernal sphere)

اونیل بعدها با تکمیل ایده‌ی برنال، پیشنهاد کرد که قطر این کره تنها به ۵۰۰ متر محدود شود. او همچنین ایده‌ی کره‌ی ثابت برنال را اصلاح کرد و پیشنهاد چرخش این سکونتگاه کروی را با سرعت ۱/۹ دور در دقیقه مطرح کرد تا بتوان گرانشی مشابه با گرانش سطح زمین را در سکونتگاه تجربه کرد. بدین ترتیب طرح جزیره‌ی یک اونیل با ظرفیت اسکان تقریبی ۱۰ هزار نفر روی ناحیه‌ی قطری سکونتگاه شکل گرفت. بنابر طراحی اونیل، نور مورد نیاز داخل سکونتگاه نیز ازطریق آینه‌های خارجی به پنجره‌های بزرگ نصب‌شده در دو قطب این کره بازتاب خواهد شد.

کمی بعد از طراحی جزیره‌ی اول، اونیل پیشنهاد نسل دوم از این سکونتگاه را  مطرح کرد. جزیره‌ی دو تنها نسخه‌ای بزرگتر از جزیره‌ی یک بود که قطر آن به ۱۸۰۰ متر می‌رسید و فضای بهینه‌تری را برای حمل‌ونقل و نیز انجام فعالیت‌های صنعتی فراهم می‌کرد.

چالش‌‌های اجرایی

با تمامی این تفاسیر، شاید مخاطرات طبیعی و غیرطبیعی اشاره‌‌شده در ابتدای مقاله در نظر بسیاری هنوز آن‌‌قدرها جدی نباشد که بخواهیم ریسک‌‌های فنی و اقتصادی اجرای چنین ایده‌‌ی متحورانه‌‌ای را به‌‌جان بخریم. ساخت و ارسال ماشین‌‌آلات ساخت‌‌وساز به فضا، بسترسازی و شروع ساخت‌‌وساز فضایی، ایجاد زیستگاه، بازیافت منابع طبیعی و تربیت پیش‌گامان آغاز تمدن نوین هیچیک از آن دسته موضوعاتی نیست که چندان برای تهییج سیاستمداران و تصمیم‌‌گیرندگان جهان کافی باشد.

Cooper Station

ایستگاه کوپر در فیلم سینمایی میان‌ستاره‌ای (۲۰۱۴) نمونه‌ای از یک استوانه‌ی اونیل

باید دید کدام‌یک از اید‌ه‌های کلونی‌سازی سیارات یا ساخت سکونتگاه‌هایی مصنوعی زودتر اجرایی خواهند شد

هرچند دراین‌میان منافع نسبتا کوتاه‌‌مدتی نیز وجود دارند که شاید هم‌‌اکنون بتوانند توجه کشورها را برای آغاز یک رقابت فضایی در این عرصه و نهایتا حرکت به‌‌سمت ایجاد یک تمدن جدید جلب کنند. زندگی در فضا می‌‌تواند راه را برای بهره‌‌برداری گسترده‌‌تر از منابع و معادن عناصر کمیاب موجود در سیارک‌‌ها و سایر سیارات هموار کند. ضمن اینکه به‌‌دلیل نبود اتمسفر و نیز حرکت وضعی زمین، جذب و تبدیل انرژی خورشیدی در فضا به‌‌صورت ۲۴ ساعته و بسیار بهینه‌‌تر از سطح زمین انجام خواهد شد. همین نقاط قوت کار در فضا باعث شده که ناسا و بسیاری دیگر از سازمان‌‌های فضایی کشورهای پیشرو به فکر بررسی روش‌‌های کشف و استخراج سوخت، آب و اکسیژن در ماه و سایر اجرام فضایی بیفتند؛ پروژه‌‌هایی که علاوه‌‌بر ایالات متحده هم‌‌اکنون باجدیت ازسوی اروپا، چین و ژاپن نیز دنبال می‌‌شوند.

حال به‌‌نظر می‌‌رسد پس از دهه‌‌ها، ثروتمندترین مرد جهان و بنیان‌‌گذار شرکت بلو ارجین نیز به استقبال از ایده‌‌ی کلونی اونیل رفته است. چندی پیش، جف بزوس درحالی‌که به ارائه‌‌ی جزئیات طرح استوانه‌‌های اونیل اشاره می‌‌کرد، به دفاع از ایده‌‌ی استوانه‌‌ی اونیل درمقابل ایده‌‌ی کلونی‌‌سازی سایر سیارات پرداخت. این بدان معنا است که ابرسازه‌های اونیل پس از ۴۰ سال بی‌توجهی، دوباره از تاریخ سربرآورده‌اند. حال که صحبت از حمایت بانفوذترین سرمایه‌داران دنیا است، پس شما هم آماده باشید؛ شاید قرار باشد برای ملاقات با نوه‌‌هایتان چمدان بزرگتری تدارک ببینید.

10 آگوست 2019 61 views ادامه و دانلود
هاوارد کارتر

هاوارد کارتر

هاوارد کارتر باستان شناس، بعد از کشف آرامگاه توتان خامون (Tutankhamun) در کوچه پادشاهان در سال ۱۹۲۲ به شهرتی جهانی رسید. اما افرادی که در کشف بزرگ شرکت داشتند، یکی پس از دیگری از به طرز نامعلومی از بین رفتند. اول از همه لرد کارارون که خرج این سفر را تامین کرده بود، پس از اینکه یک پشه او را نیش زد از دنیا رفت! به دنبال آن، یک دانشمند که مومیایی ها را بررسی می کرد بر اثر یک بیماری نامعلوم از دنیا رفت. یک کارگر بر اثر مسمومیت و یک گردشگر که به داخل معبد رفته بود بر اثر ذات الریه مردند!

تمام این ها، داستان نفرین مومیایی ها را دوباره بر سر زبان ها انداخت. با اینکه برخی از شرکت کنندگان در این حفاری ها از بین رفتند، اما خیلی ها هم زنده ماندند. از جمله متهم اصلی، هاوارد کارتر که تا ۶۴ سالگی زندگی کرد.

9 آگوست 2019 58 views ادامه و دانلود